همه چيزهاي دست و پا گير را به دريا بريز .

زورق وجود خود را خالي کن .

در پايان ، خود را نيز در اين دريا غرق کن .

بگذار از تو نشاني برجاي نماند .

از خود نيز خالي شو .

هيچ چيز را باقي مگذار .

وقتي از همه چيز و همه خود خالي شوي .

آنگاه

همه هستي تو را از خود پر و سرشار مي کند .

خدا ساکن وجود تو مي شود .

نور مي شوي .

شور مي شوي .

خنده مي شوي .

عشق مي شوي .

به آب و آيينه و آفتاب مي پيوندي .

ظرف ذهن تو کوچک و حقير است .

بايد دروازه هاي دل بي مرز خود را باز کني .

فقط دل است که گنجايش خدا را دارد .

برخيز و خود را از همه چيز خالي کن :

از احساس بدبختي هايت ،

ياس هايت ،

خشم هايت ،

حسادت هايت ،

رنج هايت ،

غم هايت ،

لذت هاي حقيرت ،

رقابت هاي مضحک ات ،

هر چه را که مي يابي ، بيرون بريز .

همه چيز و همه کس مي شوي .

وقتي از همه چيز و همه خود خالي شدي ، آن گاه همه هستي تو را از خود پر وسرشار مي کند .